Mijn inspiratie binnen dansfilms

Samen met iemand dansen is iets heel kwetsbaars en moois. Het is jammer dat het publiek/ toeschouwers van dans dit niet meemaken. Met film kan je dit heel mooi vormgeven. Door dichtbij en met veel beweging te filmen is het net als of je als kijker ook danst. De toeschouwer die normaal afstand heeft tot de dansers kan nu veel dichterbij komen. Zo wordt het veel persoonlijker om naar dans te kijken.

Dit zijn uitprobeersels voor een verhalende dansfilm. Je ziet de samenwerking tussen fysieke beweging en beeldtaal. Zo kan je zonder tekst toch heel goed een verhaal vertellen.

Bij de Nederlandse dansdagen in Maastricht heb ik een dansfilm gezien van Jordy Dik genaamd “A Bird Named Mansour”. Deze film gaat over de genocide in Gaza en is prachtig vertelt met beweging. Voordat ik deze film had gezien wilde ik al graag dansfilms maken, maar na het zien wist ik het zeker.